سپس مىافزايد : « هرگز سايه ( آرام بخش ) با باد داغ و سوزان يكسان نيستند » ( و لا الظل و لا الحرور ) . مؤمن در سايه ايمانش در آرامش و أمن و امان به سر مىبرد ، اما كافر به خاطر كفرش در ناراحتى و رنج مىسوزد . « راغب » در « مفردات » مىگويد : « حرور » ( بر وزن قبول ) به معنى باد داغ و سوزان است ( بادى مرگبار و خشك كننده ) . بعضى آن را به معنى باد سموم دانسته‌اند و بعضى به معنى شدت حرارت آفتاب . زمخشرى در كشاف مىگويد « سموم » به بادهاى موذى و كشنده اى مىگويند كه در روز مىوزد ، اما « حرور » به همين بادها گفته مىشود اعم از اينكه در روز باشد يا در شب ، به هر حال چنين بادى كجا و سايه خنك و نشاط آفرين كه روح و جسم انسان را نوازش مىدهد كجا ؟ و سرانجام در آخرين تشبيه مىگويد : « و هرگز زندگان و مردگان يكسان نيستند » ! ( * ( وَما يَسْتَوِي الأَحْياءُ وَلَا الأَمْواتُ ) * ) . مؤمنان زندگانند ، و داراى تلاش و كوشش و حركت و جنبش ، رشد و نمو دارند ، شاخه و برگ و گل و ميوه دارند ، اما كافر همچون چوب خشكيده اى است كه « نه طراوتى ، نه برگى ، نه گلى و نه سايه دارد » و جز براى سوزاندن مفيد نيست . در آيه 122 سوره انعام مىخوانيم أَ وَمَنْ كانَ مَيْتاً فَأَحْيَيْناه وَجَعَلْنا لَه نُوراً يَمْشِي بِه فِي النَّاسِ كَمَنْ مَثَلُه فِي الظُّلُماتِ لَيْسَ بِخارِجٍ مِنْها : « آيا كسى كه مرده بود و ما او را زنده كرديم ، و نورى براى او قرار داديم كه در ميان مردم با آن راه برود ، همچون كسى است كه تا ابد در ظلمات غوطه ور